De Spagettiband bestaat uit theatermakers uit Amsterdam. Kevin van den Berg, Tonnie van der Varst en Manon Blaauw spelen speciaal voor het Popup Festival ‘We love Ede’. Een korte en pakkende voorstelling over digitale communicatie, soundchecks en ringtones. Manon, Kevin en Tonnie nemen je mee in een wereld van (slecht werkend) internet. En de Russen. ‘Because they know everything’. De Spaghettiband verrassen met hun acts door het hele centrum.

Over de spelers

Kevin van den Berg

Geboren en getogen in Baarn. Na het spelen van jeugdtheater, presenteren en produceren van (online) televisieproducties en ‘het aan elkaar praten van evenementen’ heeft Kevin ervaren dat niet alleen bij presenteren zijn hart sneller gaat kloppen. Acteren doet hij steeds vaker in bestaande producties, maar sinds kort maakt hij ook theater op maat met ‘z’n partner in crime’, Manon.

 

Tonnie van der Varst

Tonnie van der Varst is opgegroeid in het midden Limburgse Posterholt. Na haar afstuderen aan de theaterschool maakt ze met de theatergroep natuurlijkfiguurlijk voorstellingen voor festivals. Soms komt ze samen met andere oud studiegenoten om speciaal voor een fesival een performance op maat te ontwikkelen.

 

Manon Blaauw

Manon Blaauw is geboren in het beruchte ‘project X’ Haren (in Groningen). Ze studeerde in 2016 af aan de theaterschool. Momenteel werkt ze als actrice, model en presentatrice. Onlangs ontwikkelde ze met Kevin de voorstelling ‘blauwe vinkjes’die in menig huiskamerfestival te zien is.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Theatermaker Tonnie van der Varst maakt diverse theaterproducties. Op het Pop-up Festival zal ze enkele van haar theaterconcepten op het publiek gaan los laten.

 

Tonnie van der Varst:

Ik ben opgegroeid in het Midden-Limburgse Posterholt. Tijdens m’n studie CMV in Utrecht ben ik betrokken geweest bij theaterproducties, veelal als actrice. Na het afronden van Theaterschool de Trap in Amsterdam ben ik verbonden aan diverse theatergroepen zoals Gesamtkunstwe en Natuurlijkfiguurlijk. Met regelmaat kom ik samen met een groep mede-makers om te werken, wat soms tot iets leidt, en soms niet. Met Spaghetti Bolognese, een collectief met telken een andere samenstelling, maar gevormd vanuit een hecht netwerk, maak ik zo nu en dan locatietheater. Voor een mal klein festival bijvoorbeeld. Bij de Onderneming was ik gastacteur in 2017. Ook las ik in dat jaar korte verhalen voor bij Uitgelezen verhalen. Momenteel ben ik bezig met een trio voorstelling en ontwikkel ik samen met Vera Diepeveen voor Natuurlijkfiguurlijk nieuwe performances voor het festivalseizoen van 2018.

Ik haal mijn inspiratie uit De absurditeit van het leven an sich. Van het ‘onszelf bezig houden’. De stille paniek waarmee we hier op deze aardkloot rondlopen. De rariteiten die we zelf verzinnen om dit vervolgens normaal te vinden. De codes van onze maatschappij. De treurigheid en hilariteit van het bestaan an sich. Dit noem ik ook wel ‘positief fatalisme’. Want dat bestaat. Deze persoonlijke fascinaties zijn mijn drijfveer voor het werk in het theater.